کمانگیر

چند روزه که فرصت ندارم حتی سرم رو بخارونم چه برسه به ابنکه بیام و وبلاگم رو بروز کنم البته این قصیه بروز کردن هم برای بعضی ها و من شده یه مسئله ملی که اگر چند روزی به این مساله نرسیم انگار که از وجدان خودمون عبور کرده باشیم و بدجور عذاب میکشیم!
مساله ای که این چنر روزه داره تو فکرم دور میزنه و البنه ازسالهای قبل هم به نظرم اومده بوده اینه که چرا ما نمبخوایم که با مسایلمون کامل و واضح روبرو بشیم؟ این قضیه که مطرح کردم به یک مسئله حاد در جامع ما تبدیل شده .ببینید به عنوان مثال همون قضیه "نمودنم" خب اینکه ما نمیدونیم یک مسئله ای هست که ما همیشه با اون مواجه خواهیم شد اما اکثر ما از این مسئله فرار میکنیم نمیخواهیم که خیلی ساده بگیم"نمیدونم" از اینکه با نا دانسته هامون مواجه بشیم ترس داریم درست مثل آدم اولیه! و این نقص هر چی که جلوتر میریم داره بدتر خودشو بروز میده نمونه دیگه از این دست اینه که اکثر ما نمیدونیم که دقیقا در این دنیا و در زندگی خودمون به دنبال چی هستبم فرض کنید که شما خبرنگاری هستید و قراره از این جوانان بپرسین که "شما چی کم دارین؟" جوابی که الان در ذهن اکثر افراد میاد اینه که "کار" بعدی ها هم "آزادی" که شامل :" عرق و ورق و قمار و کاباره و دیسکو ....و...."از این قبیل .اما از هر 100 نفر 5 نفر از این جوانان رو پیدا میکند که چیزهای دیگری از این معنی آزادی و از این آزادی میخوان میدونین ما مردم ایران واقعا نمیدونیم چی میخوایم مشکل اینجاست که هیچ ایده ای نداریم همه چیز برای ما السویه هست زیاد-کم خوب-بد این-اون! هیچ فرقی نداره اینقدر که سرمون رو یه چیزی گرم کنه برامون کافیه نمیدونم این موضوع که من میگم شما حتما مصداقش نیستید یه موضوع کلی است.
ما مردم ایران از قانون مملکت از این قانون اساسی که هر سال جشن تصویب شدنش رو میگیرن و میگن که با 98.2% آراء تصویب شده هیچی نمیدونیم اون موقع که داشتن مدارس عیر انتفاعی رو راه می انداختن و هیچ کس نگفت آقایان طبق قانون دولت موظف به ارایه آموزش رایگان به تک تک مردم است.چرا چون اولا خیلی ها خبر نداشتن دوم اینکه اصلا کسی حال نداشت که صدایی تولید کنه! از این موضوع میگذرم ما ایرانیها که اصلا به قوانین آشنا نیستیم همانطور در پی آن به جقوقمان براحتی در ای اداره و در آن سازمان سرمان کلاه میرود...بقیشو بعدا میگم