کمانگیر

چند تا نامه فرستادم تو گروه وبلاگ نویسا عجب کنتوری انداخت وبلاگم!! فکر نمیکردم این همه اثر داشته باشه البته خوی این کارو برای امتحان کردم چون میدیدم یه عده انگار که مثل کره گیاهی اطلس طلایی و پاک یادت نره و این چیزا دائم اسم خودشوشو وبلاگشو تو نامه های گروه (البته تشبیه برای شوخی بود) گفتم خب منم یه امتحانی بکنم ببینم چه اثری داره...

دیگه اینکه همشهری پنجشنبه ها یه ضمیمه داره به اسم "دوچرخه" برای زیر 18 سال! که منم میخونم (خب چیه مگه مطالبش جالبن!) یه قسمتی داشه به اسم< غصه های ستاره >که توش در مورد مثلا قطع بی رویه درختان شمال مینوشت یا در مورد حیوانات ایران که دارن منقزض میشن خلاصه هر هفته یه غصه ای داشت که بعد چند وقت مثل این که این ستاره بد بخت فرو افتاد و ستونش رو به کلی محو کردند! جالب ابنه که تو این همه نامه و ایمیل! که به این هفته نامه میرسه یکی از این بچه ها نگفت که این ستون چی شد کجا رفت !؟ میدونین چی میخوام بگم ؟ بیشتر این بچه ها فقط تو فکر شعر و شاعری و فرار از دست مامان بد و بابای اُه و این قضایان یک کدومشون تو فکر محیط زیست و ایران و سرنوشت مملکت خودشون نیستن خب منظور؟ هیچی این بندگان خدا بزرگ میشن و هنوزم عین خیالشون نیست چشم باز میکنن میبینن یه بیابون بی آب و علف دارن که توش فقط سوسک آمریکایی پیدا میشه!!!
خوبه نه؟ بزرگترا که دنبال نون میدون! بچه هاشونم که نون میخورن و حالیشون نیست حالا این وسط کی میمونه؟(میمون نه!)